«هو»

قرآن صد و چهارده سوره است و سوره­ها از آيات و آيات از كلمات و كلمات از حروف و حروف از الف و الف از نقطه و جميع علوم بلكه جميع اشياء، صورت تركيبي و تأليفي حروف­اند و حروف صورت متفرقه الف و الف صورت تكرار و تفرقه نقطه كه در سير و حركت، متكثر گشت كه: العلم نقطه كثرها الجاهلون.

...

چنانكه اشاره كرديم صورت تأليفي جميع اشياء منتهي به نقطه مي­شود كه از سير و حركت متكثر گشت كه ظهور و اظهار حكم وحدت است در عين كثرت كه از آن تعبير به حركت وجوديه و ايجاديه و نيز تعبير به نكاح ساري مي­كنند كه حب و عشق منشأ پيدايش همه است.اين بنده(علامه حفظه الله) گفته است:

پرتو نور جاودانه­ي عشقم        موج درياي بي­كرانه­ي عشقم

و غايت حركت ايجادي، ظهور حق است در مظهر تام مطلق كه شامل جميع جزئيات مظاهر است و اين مظهر تام، انسان كامل است كه عالم صورت حقيقت او است و خود غايت حركت ايجادي است لذا هيچ­گاه زمين خالي از حجت نمي­شود.اين ظهور كثرت از وحدت حقه­ي حقيقيه­ي بدون تجافي، هم در كتاب تكويني جاري است و هم در كتاب تدويني كه مظهر آن است چه اينكه الفاظ موضوع­اند براي معاني عامه.در قرآن حضرت عيسي و مادرش مريم (ع) را كلمه ناميد، ائمه­ي ما خودشان را كلمات ناميده­اند و امام امير المؤمنين و به روايت ديگر امام صادق (ع) صورت انساني را كتاب ناميده­اند و انسان كامل را ميزان قسط و صراط مستقيم و كلام الله ناطق گفته­اند و شواهد بسيار ديگر كه تدوين و تنظيم آنها خود رساله­اي جداگانه خواهد.

نقطه باء «بسم الله الرحمن الرحيم»

پس حقيقت محمديه ذات با تعين اول است. بنابراين، وي اسم اعظم و او را اسماء حسني است كه مجموع عالم صورت اوست، پس الف، كه صورت وجود باطن عام مطلق است، باء كه حرف صادر نخستين است از آن متعين نمي­شود مگر به نقطه و به اين نقطه، عابد، كه انسان است از معبود كه حق است تميز يافته است كه تركيب در باء آمده است و فرد علي الاطلاق الف است.كل ممكن زوج تركيبي.و اين اولين تركيب است كه در عالم امكان قدم نهاده است و حادث از قديم تميز يافته است چه اينكه ظهور حق تعالي در صور موجودات چون ظهور الف است در صور حروف پس تعين حق مطلق كه معبود است به صورت خلق مقيد كه عابد است، نيست مگر به سبب نقطه تعينيه وجوديه اضافيه مسمي به امكان و حدوث كه تحت وجود باء است كه صورت عقل اول است و انسان كامل تعين اول است.

نخستين آيتش «عقل كل» آمد                    كه در وي همچو «باء» بسمل آمد

و بدان كه در مطلق عوالم، وجود اصل است و ماهيت كه از حدود موجودات اعتبار مي­شود عارضي است...پس آنچه در خارج متحقق است همان وجودات متعينه و متشخصه­اند.لذا تعين را كه نقطه بائيه تميزيه اعني نقطه امكانيه حدوثيه است و متفرع بر ذات اصيل وجود است و بعد از اوست تعبير به تحت فرمود كه :أنا نقطه تحت الباء.

پس «نقطه» يعني موجود متعين تالي الف، كه همان عقل اول و صورت انسان كامل است و هر كه بدين نقطه وجوديه اطلاع يافت به جميع حقايق و اسرار و به همه كتب سماوي دست يافت چنانكه نبي (ص) بدان اطلاع يافت و در شب معراج فرمود: علمت علوم الاولين و الآخرين و نيز فرمود: أوتيت جوامع الكلم و وصي بدان اطلاع يافت و فرمود: من نقطه زير باء هستم و فرمود كه از من بپرسيد از آنچه را كه در تحت عرش هست.لذا از اين «نقطه» به نبي و ولي نيز تعبير مي­كنند...

ای صبا

 از من به اسماعیل قربانی بگو زنده برگشتن ز کوی یار شرط عشق نیست...

عید بندگی عاشقانه خدا

مبارک باد